Flaptekst: In het vroege voorjaar vertrekken Thecla en Benno Graas vanaf de zuidpunt van Afrika, op een oude motor met aanhanger, voor een tocht naar het noorden. Al in het begin van hun gewaagde reis ontmoeten ze bij toeval een helderziende man die hun hele geschiedenis lijkt te kennen, shockerende voorspellingen doet en advies geeft over plaatsen waar hun een groot gevaar te wachten staat. Met open geest trekken ze verder en al snel raken de voorspellingen in vergetelheid. Tot op het moment waarop zich een dramatische gebeurtenis voordoet. Het geeft het 43.000 kilometer lange motoravontuur een wending, waarin de geest van Afrika hun meevoert in een stroom van toevalligheden die hun kris kras door het continent laat sturen. Hun eenvoudige manier van reizen en kamperen in de wildernis, bezorgt hun onder andere huiveringwekkende confrontaties met dieren, worstelingen met het intrigerende hoogland van Ethiopië en indringende ervaringen in de desolate woestijnen van Sudan. De lach van Afrika met zijn ondraaglijke schoonheid opent hun bewustzijn voor een andere kijk op de werkelijkheid, waarin tijd en afstand lijken op te lossen, gedachten gebeurtenissen beïnvloeden, en het denken, aantrekt waar het op dat moment het meest door bezeten is. Het wordt een gevecht tussen ratio en ervaring. Na vele grappige en ontroerende momenten weten ze uiteindelijk thuis te komen en zien dat zich een inwendige reis heeft voltrokken, over een afstand die verder ging dan Afrika. Een reis van het hoofd en het hart.

Titel: Het aarden Beest – Subtitel: Een bijzonder motoravontuur dwars door Afrika – Auteur: Benno Graas – Uitgever: In eigen beheer 2009 – ISBN: 978 90 484 0738 5

Recensie: Sympathiek motorreisverhaal van twee ondernemende Nederlanders (man en vrouw) die met een oude Enfield van Kaapstad naar Egypte reizen, waarbij ze onderweg kamperen in de natuur. Het boek staat vol ontwapenende anekdotes en persoonlijke observaties over landen, volken en hun cultuur. De schrijver filosofeert over wat reizen met hen doet en de invloed die het heeft op hun levenshouding. Het boek mist de diepte van ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’ van Robert M. Pirsig*, maar is wel meer dan een doorsnee reisverhaal. Vanwege het gewicht van het boek (ruim een kilo!) is het geen aanrader om mee te nemen als je lichtgewicht kampeert, op rugzakvakantie gaat of met de motor toert. Matig afgedrukte kleurenfoto’s illustreren het relaas. De gezamenlijke reisboekhandels riepen het boek uit tot Beste Reisverhaal van 2009. Vrij kleine druk. (NBD\Biblion, Els Willems)

Flaptekst: De hoogzwangere Konjit sleept zich voort door Addis Abeba op zoek naar een beschutte plek voor het baren van haar kind. Als op straat de vliezen breken, neemt een onbekende marktvrouw haar mee naar huis om zo hulp te bieden bij de geboorte van een zoon. Enkele dagen later wordt de jongen te vondeling gelegd langs het pad naar de kerk.

Het Nederlandse echtpaar Mara en Eli wacht op een adoptiekind uit Afrika. Eindelijk komt er een voorstel van een dochter maar het wachten duurt nog lang. De rechtelijke papieren blijven uit omdat gedurende de zomer de Ethiopische rechtbanken gesloten zijn. Op een ochtend komt Mara na een slechte nacht beneden en treft haar man aan met de hoorn van de telefoon in zijn hand.

Titel: Het Wachthuis – Auteur: Inge Nicole Bak – Uitgever: In de Knipscheer, 2008 – ISBN: 9789062656271 (Roman)

Recensie: In Ethiopië wordt in ellendige omstandigheden een jongetje, Kokeb, geboren. Zijn doodzieke moeder sterft, hij wordt te vondeling gelegd en belandt in een kinderopvanghuis. In Nederland hebben Mara en Eli, na enkele miskramen, jaren op een adoptiekind gewacht. Nadat ze de hoop al hebben opgegeven – het beloofde meisje sterft – wordt het jongetje Kokeb hun beloofd. Mara beleeft een en ander zeer spiritueel; ze ‘ziet’ en ‘voelt’o.a. het dode meisje, Tsehai. Ze vindt gehoor bij Winfred, de Surinaamse tandarts voor wie ze werkt, en diens ‘heldervoelende’ tante: ze halen Kokeb uit Ethiopië en beginnen aan een ongewis avontuur met het beschadigde kind en de hapering in hun eigen relatie. Een aangrijpend verhaal? Ja – maar wat is er met de taal waarin dat verteld wordt? Al de zijsprongen en spinsels passen niet naadloos in het geheel en storen het leesproces nogal. Niet voor lezers die een recht toe recht aan verhaal zoeken, maar wel voor wie gevoelig is voor spiritualiteit. Normale druk (NBD\Biblion – C.M.Quist)

Flaptekst: De Blauwe Nijl wordt aanbeden en gehaat, bewonderd en gevreesd, vereerd als een heilige en veracht als de grootste zondaar. De rivier spoelt de kostbare bovenlaag van de aarde weg; is vergeven van de krokodillen, nijlpaarden en malariamuggen; de diepe bedding is als een vestinggracht die het land in tweeën splijt. Zowel orthodoxe christenen als animisten geloven dat het water van de rivier machtige geesten herbergt – de ene verwant met duivelse demonen, de andere met God. “Zorg ervoor dat je de Abbai wat brood geeft,” waarschuwt een vrouw met op haar voorhoofd een blauwe, kruisvormige tatoeage. “Als je niet oppast, komen kwade jinn uit het water en vliegen naar je strot.”

Virginia Morell sluit zich aan bij een expeditie van avonturierster Nevada Weir: de twee vrouwen trekken te voet en met vlotten meer dan 1300 kilometerover en langs de Blauwe Nijl, vanaf het Tanameer in Ethiopië tot aan de grens met Soedan. 

De verstikkende hitte, parasieten, onvoorspelbare stroomversnellingen en beruchte bandietenbendes zijn slechts enkele van de gevaren die de vrouwen op hun avontuurlijke reis tegenkomen.

Titel: De Blauwe Nijl, het heilige water van Ethiopië – Auteur: Virginia Morell – Uitgever:   – ISBN:

Recensie: Alles is al zo’n beetje gedaan, maar er was nog nooit iemand in geslaagd om het Ethiopische deel van de Blauwe Nijl over het water te volgen. Er zijn enkele pogingen geweest, maar die zijn altijd min of meer noodlottig geëindigd, dank zij stroomversnellingen, krokodillen, bandieten e.d. De rivier zoekt zich over ruim 1300 km een weg van het Tana Meer naar de grens met de Soedan, tussen hoge rotswanden, door woestijnen en moerassen; en de genoemde gevaren bestaan nog volop. Nevada Weir stelde in 1999 een expeditie samen, waar ook Virginia Morell zich bij aansloot. We lezen erg veel over de voorbereidingen en de tochten die aan deze voorafgingen. Na ruim 100 bladzijden steekt men eindelijk van wal (zogezegd), maar we blijven nog steeds voortdurend getuige van de gesprekjes, de gemoedstoestand van de expeditieleden, in nogal wat detail (“we droegen allemaal zonnebrillen, waardoor het moeilijk te zien was wat iemand dacht”). Maar het wordt wel aardig spannend, en ze komen er uiteindelijk wel, vele ervaringen rijker. Met twintig kleurenfoto’s. (NBD\Biblion, J. Rijsterborgh)

Flaptekst: In 1982 bezoekt Philip Marsden voor het eerst Ethiopië. Hij raakt onder de indruk van de restanten uit de Oudheid en het ongepolijste middeleeuwse christendom. Die reis verandert zijn leven en maakt hem schrijver. Er woedt in die tijd een burgeroorlog in het land. Het noorden, het oude hart van het land, is afgesloten. Twintig jaar later keert hij terug om dit gebied te voet te ontdekken. Hij loopt honderden kilometers door woestijnachtig landschap met ravijnen, grotten en afgeplatte bergen. Hij ontmoet monniken en kluizenaars, rebellen, boeren en gelovigen die alle materiële bezittingen hebben afgezworen. Marsden schetst een onvergetelijk beeld van een van de meest desolate plekken ter wereld en verkent de tweeslachtigheid van het land dat erg trots is op zijn onafhankelijkheid, maar er ook door gehinderd wordt.

De ketting naar de hemel is een ode aan een volk waarvoor mythische en het alledaagse nog onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Titel: De ketting naar de hemel – Auteur: Philip Marsden – Uitgever: Atlas Amsterdam (Nederlandse vertaling) 2006 – ISBN: 90 450 1227

Recensie: In 1928 bezocht de auteur Ethiopië voor het eerst en raakte door het land gefascineerd, hoe beroerd de omstandigheden toen ook waren. Hij ging herhaaldelijk terug en maakte enkele jaren geleden een voettocht van Lalibela naar het noorden, naar Adwa, waar in 1896 de Italianen werden verslagen. Dit gebied is zwaar getekend door decennia van strijd: van het hondse terreurbewind van de Dergue tegen het eigen volk, tot de lange, nog niet echt besliste, strijd tussen Eritrea en Ethiopië. Een rommelig relaas van ontmoetingen, vele in slechts enkele regels beschreven, langs wonderen van architectuur en natuur, langs bittere ellende en soms een begin van hoop. We lezen erg veel verhalen over helden en heiligen: van Koning Priester Jan tot helden uit de strijd tegen de Dergue. De informatie is soms buitensporig uitvoerig, soms hopeloos fragmentarisch en onnavolgbaar. Je moet het land wel heel goed kennen om dit boek te kunnen volgen en begrijpen. Daardoor helaas een onevenwichtig boek. Met zwart-witfoto’s. (NBD\Biblion-J.Rijsterborgh)

Flaptekst: ‘Briljant’ portret van de laatste dagen van Haile Selassie (laatste keizer van Ethiopië) en zijn waanzinnig middeleeuws hof.
Haile Selassie loodste met grote vaardigheid een archaische samenleving bijna 50 jaar lang door de twintigste eeuw. Hij regeerde zijn volk zonder wetten en begrotingen en wist door zijn feilloos instinct aan de macht te blijven tot aan de revolutie midden jaren zeventig. In ‘De Keizer’ vertellen mensen van zijn hofhouding, die na de revolutie onderdoken of zich vermomden, over de intriges, de vele ongeschreven wetten en over een fascinerende proces van ineenstorten van een de oudste rijken op aarde.

Titel: de Keizer – Auteur: Ryszard Kapuscinski – Uitgever: In de Knipscheer 1984 – ISBN: 90 6265 746

Recensie: Ethiopië is van oudsher een land geweest van mysteries en mythen. Wellicht is Keizer Haile Selassie (1892-1975) de laatste mythe gebleken. Zijn verbluffende pracht en praal, zijn middeleeuwse hofpraktijken, maar ook zijn legendarische rol als bemiddelaar en wijze oude staatsman in een onafhankelijk wordend Afrika speelden hierin een rol. In dit boek bundelt de auteur ooggetuigenverslagen over het leven aan het keizerlijk hof, over de wijze van regeren, en de intrige, de corruptie, de machtsstrijd die een onderdeel vormden van de periode Haile Selassie. Ten slotte toont het boek de volkomen incompetentie van het hof om met de problemen van het land in het reine te komen, de revolutie en het einde van het keizerrijk. Een aangrijpend, onthullend boek, goed geschreven en uitstekend vertaald. Ongewijzigde pocketeditie.(Biblion, Drs. H. Leyten.)