Gelada-baviaan

Gelada

Deze bijzondere bavianen komen alleen in Ethiopië voor. In het Amhaars worden ze che’elada genoemd, wat ‘bloedend hart’ betekent. Ze hebben namelijk op hun borst een lichtroze onbehaarde plek in de vorm van een hart, dat in opgewonden toestand felrood wordt.

Gelada1

Ook bijzonder is dat ze gras eten. Het gras wordt met de handen geplukt terwijl ze op hun billen voortschuifelen. Foto’s:©Lou Andreoli

 

Lalibela, op weg naar school en werk

lalibela!11

Naar de kindergarden (3 – 6 jaar) Veelal opgericht door een ontwikkelingsorganisatie.

lalibela!10

Basisonderwijs (7 – 14 jaar )

lalibela!9

Op weg naar de vervolg-opleiding, 4 jaar middelbaar onderwijs. Het onderwijs is in Ethiopië gratis, behalve boeken, schrijfgerei en het uniform moeten zelf bekostigd worden. Hoger onderwijs  is niet gratis en is daardoor maar voor enkelen weggelegd

lalibela!8

 Ik werk al zodat we kunnen eten!!  Veel kinderen kunnen het onderwijs niet volgen; armoede, lange afstanden, vooral op het platte land moet thuis worden gewerkt.   Foto’s:©Lou Andreoli

 

Walia Steenbok

Simien2

Door zijn opvallende kleuring en prachtige boogvormige hoorns is de Walia steenbok een prachtig dier om te zien. Zij hebben een chocolade- tot kastanjebruine vacht, zijn grijsbruin rond de snuit, een tint lichter rond de ogen, benen en romp. De buik en binnenkant van de benen zijn wit. De mannetjes hebben een zwarte baard. De lengte van de baard varieert met de leeftijd. Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben hoorns, die in een elegante boog naar achteren buigen.

Simien3

De vrouwtjes zijn iets kleiner en iets lichter van kleur en de hoorns zijn korter. De Walia steenbokken zijn leden van de geitenfamilie en een bedreigde soort.

 Ze leven in de steile rotsachtige klifgebieden van het Semien National Park. Het zijn grazers. Ze zijn het meest actief in de ochtend en ’s avonds. (Foto’s:©Lou&Ine)

De Tanqwa

woita

papyrus.2De papyrus groeit in grote getale in grote, dichte zomen langs delen van de oevers van het Tana-meer. De plaatselijke bevolking gebruikt al jaren de stevige stengels om er bootjes van te bouwen. Het enige nadeel van het bootje is dat het maar een beperkte tijd gebruikt kan worden. Als het riet zich volgezogen heeft met water is het gedaan en blijft het niet meer drijven.

 

Toch zijn ze steviger als ze eruitzien.

Ze worden dan ook gebruikt voor het vervoer van vele producten. Grote ladingen hout, klein vee, houtskool enz. worden erop vervoerd om te verhandelen aan de overkant van het meer of op de vele aanwezige eilanden. Ook is de tanqwa voor de lokale bevolking een ideale vissersboot. (foto’s:©Lou Andreoli)

 

Adadi Maryam, de zuidelijkste rotskerk

Adadi Maryam, is de zuidelijkste rotskerk van Ethiopië. Het is een ondergrondse kerk die in opdracht van koning Lalibela werd gebouwd. De kerk is door een zeer smal pad gescheiden van het omringende gesteente, met uitzondering van het plafond. De kerk heeft 24 ramen en 10 deuren.

In de 16e eeuw is er in de omgeving veel verwoest door Ahmad Gran en is de kerk vergeten. Totdat een aantal herders in de 20e eeuw bij toeval de kerk ontdekten. Keizer Menelik 11 heeft de kerk opnieuw ingewijd.

Adadi maryam 4In de holen die in de rotswanden rond de kerk zijn uitgehakt, overnachten pelgrims en monniken die vaak grote afstanden afleggen om er te komen. Onze gids wilde graag poseren!

Ontmoeting bij de Tis Isat, waterval van de Blauwe Nijl

Als je aan een kind in Ethiopië vraagt wat hij/zij later wil worden dan hoor je steevast ‘teacher’ of ‘doctor’. Zo ook Martha. We hebben Martha in 2009. voor het eerst ontmoet. Gezellig en vooral serieus met haar gepraat over werkelijk van alles en nog wat. Ze was erg nieuwsgierig hoe alles in Nederland ging. We hebben het zelfs over de Nederlandse koeien gehad die in de wei lopen, altijd voedsel hebben en iedere dag gemolken worden. Ze bleef maar met haar hoofd schudden, dat zoiets bestond. Toen Lou vroeg aan haar wat ze later wilde worden kwam het antwoord snel ‘Teacher’. ‘Ik wil dat de kinderen goed onderwijs krijgen kwam er nog ernstig achteraan. ‘Goed plan’  gaf Lou als reactie. Weet je als je nu je studie voltooid hebt lijkt het je dan niet leuk om te reizen en te kijken hoe het in andere landen toegaat? Het bleef een lange tijd stil en toen kwam er een wijs antwoord: ‘Ik denk dat reizen leuk is maar ik kies om direct te gaan lesgeven; dat is veel belangrijker’! 

In 2014 zochten we haar opnieuw op met de foto’s van 2009.  Ze was verrast over haar portret maar de foto waar ze helemaal op staat vond ze qoshasha, vies, lelijk. Waarom vroegen wij. Het ging voornamelijk over de  jurk; qemies yellum teroeno. De jurk was niet goed! We hebben opnieuw met haar gepraat, nog net zo wijs als toen al was haar beroepskeuze wel veranderd, ze wilde nu doctor worden.  

Martha

Het groepje kinderen waar mee ze op stap was wilde graag op de foto, oké, kan geregeld worden. Martha bleef zichzelf bewonderen op de foto en haar hoofd schudden over de jurk.

Bet Ghiorghis ( Huis van Sint-Joris)

Bet Ghiorghis is de bekendste kerk van Ethiopië. Het ligt ten zuidwesten van het stadje Lalibela, en maakt onderdeel uit van de rots-kerken van Lalibela. De kruisvormige kerk is in haar geheel uitgehakt uit het omringende gesteente en ligt diep verzonken in de bodem. Het dak, een geliefd foto-object, is versierd met drie in elkaar passende Griekse kruisen.

Volgens de legende waren alle kerken al klaar toen Sint-Joris in volle wapenuitrusting, gezeten op een witte hengst, aan koning Lalibela verscheen en hem attent maakte op het feit dat hij vergeten had een huis voor hem te bouwen. Lalibela zette direct zijn inmiddels zeer ervaren werklieden, geassisteerd door een leger engelen, weer aan het werk om voor Sint-Joris alsnog een kerk te bouwen. Het werd de mooiste en meest gefotografeerde kerk van Lalibela. Foto’s:©Lou Andreoli

St.Joris..

Het dalende pad aan de oostkant leidt naar de ingang.

door Ine Andreoli Geplaatst in Lalibela

Kebran-Gabriel kerk (Tanameer)

De boot meert af aan de steiger van het eiland Kebran. De mannen gaan de Kebran-Gabrielkerk bezoeken. Ik ben niet welkom, de kerk is niet toegankelijk voor vrouwen.

De mannen lopen een minuut of tien door een dichtbegroeid bos. Eenmaal bij de kerk die gewijd is aan Gabriel, maken ze een praatje met enkele monniken en krijgen ze een stukje brood dat net gebakken is. De kerk wordt bekeken en ze mogen een blik werpen op alle kostbare dingen die de kerk rijk is

Volgens de legende is de kerk gesticht door Abuna Za Johannes uit Shoa: Op een dag toen hij uit Gondar kwam werd hij door de duisternis overvallen. Een arme visser bood hem onderdak in zijn hut. Toen de heilige de hut binnenliep, voltrok zich een wonder; langzaam vulde de hut zich met voedsel en de lege netten zaten ineens vol vis. De volgende dag wilde de heilige het eiland aan de overkant bezoeken. Ze vertrokken in een papyrusboot. Halverwege stapte de heilige, tot verbijstering van de anderen, de boot uit en vloog over het water naar het eiland. De eilandbewoners kwamen hem tegemoet en vertelden dat er op het eiland een wrede slangen-God woonde aan wie zij mensen moesten offeren. ‘Jesus Christus, is jullie God’ zei Abuna Za Johannes. ‘Hoe kunnen wij dat nu weten’ zeiden de bewoners. ‘Geef ons een bewijs dat Jezus onze God is’. De heilige doodde het monster door het met zijn handkruis aan te raken. Daarna liet hij op het eiland een kerk voor de mannen bouwen, later bouwde hij een kerk voor vrouwen op een naast gelegen eiland. Foto’s:©Lou Andreoli