24/25 Oktober: feestdag van Abba Aregawi

Abba Aregawi  was een van de negen heiligen die vanuit het Romeinse rijk naar Ethiopië vluchten om aan vervolging te ontsnappen. Het waren geleerde monniken die het christendom in Ethiopië nieuw leven wilden inblazen Ook wordt het Ge’ez, versie van het Nieuwe Testament, aan hen toegeschreven. Abba Aregawi was verantwoordelijk voor het opzetten van vele kloosters en kerken en was de belangrijkste kracht achter het installeren van het kloosterleven.

Na twaalf jaar aan het hof van koning Ella Amida van Axum te hebben doorgebracht, vertrok hij met zijn metgezel, de non Edna, om het Klooster Debre Damo te stichten waar hij zijn verdere leven wilde verblijven. Volgens de legende zorgde God voor een grote slang om Aregawi te helpen bij het beklimmen van de amba , steile berg, zodat hij Debre Damo kon bouwen

Het feest: …Gids Dawit is gearriveerd. We bezoeken eerst het kleine, gele kerkje dat onderaan de steile weg naar het hotel staat. Onze nieuwsgierigheid is geprikkeld want vanaf gisteravond 9 uur hebben we tromgeroffel en gezang gehoord. Het feest van Abba Aragawi wordt gevierd. Dawit vertelt ons dat dit gezang zonder onderbreking doorgaat tot 3 uur vanmiddag. Priesters, dekens en dabtara’s zingen en dansen, en gebruiken hierbij kerktrommels, sistra’s (een soort rammelaar met metalen schijfjes) en kerkstokken.

Er zijn veel mensen op de been, alle gelovigen zijn in het wit gehuld op een enkele monnik na die opvalt door zijn gele gewaad. De muren, deuren en de grond worden doorlopend door de mensen gekust. Het kerkje is erg klein, het merendeel van de mensen zit of staat in de rotsachtige kerktuin binnen de poort

Wij mogen het kerkje in en staan weggedrukt in een hoekje totdat een oudere vrouw mij naar haar toe trekt. Ik moet naast haar op het bankje gaan zitten. Als ik in een paar woorden Amhaars vertel dat ik de dienst mooi vind, zorg ze voor mij alsof ik haar kind ben. Als mensen voor mij gaan staan moeten ze opzij want ik mag niets missen. Lou krijgt alle ruimte om te fotograferen. Het is een indrukwekkend schouwspel dat al vanaf 9 uur gisteravond onafgebroken bezig is: Twee rijenpriesters, diakens en dabtara’s staan tegenover elkaar; zingend en dansend steeds in beweging van en naar elkaar toe. Eerst buigend en wiegend dan langzaam omhoog op de tenen om over te gaan in een sneller ritme. De sistra’s rinkelen en de maquamia’s (kerk/bid/leunstokken) stampen ritmisch op de grond. De karbaro (grote platte kerktrom) wordt met veel verve door een jongen bespeeld. Alles gebeurd met volledige overgave. 

Hevig onder de indruk volgen we de processie naar buiten waar het verhaal van Abba Aragawi aan de gelovigen wordt verteld… een fragment uit het boek: Dink nesh – Ethiopië, een belevenis!