De meester in zijn witte jas met zijn ‘aanwijsstokje’; dat soms ook zorgt voor orde in de klas. Wij mochten een les bijwonen. De kinderen lieten zich niet afleiden door ons en luisterde vol overgave naar de meester.
Het schooltje was net geopend; er was nog maar een klas vandaar dat de kinderen verschillende leeftijden hadden.
Er werd les gegeven in het Oromo
Als de regentijd voorbij is, komen tienduizenden Oromo’s bij elkaar voor Irreechaa, een festival dat het einde van de winter en het begin van de lente viert.
In de plaats Bishoftu, (Debre Zeit), betekenis in de Oromo taal ‘het land vol water’, ongeveer 45 kilometer ten zuiden van de hoofdstad Addis Ababa wordt het gevierd. Men gaat zingend en dansend in optocht naar Lake Hora Arsadij waar de ceremonie plaatsvindt. Aan de oevers wordt ritueel, met gebruik van het water, de zegen aan de pelgrims gegeven. Het water brengt hen dichter bij God, bekend als Waaqa. Het festival wordt ieder jaar gehouden, het is het symbool van de dageraad van een nieuw seizoen, een nieuw begin, een tijd van oogsten en een tijd van overgang van donker naar licht. De bevolkingsgroep neemt deze dag zeer serieus; ze hebben naast het christendom of de islam hun traditionele geloof behouden. Oromo’s uit alle hoeken van het land nemen dan ook deel.
Vele generaties hebben dit ritueel doorgegeven ondanks dat door vorige regimes tientallen jaren verboden was. Men was bang dat het een forum zou worden waar de Oromo’s hun eventuele, afwijkende mening konden vormen.
Maskal of Meskel wordt gevierd op 27 september. Het is een feest van vreugde en bezieling, een mengeling van folklore en religie. Tijdens het Maskal-feest wordt herdacht dat de heilige Helena tijdens haar bedevaart naar Jeruzalem het ware kruis van Jezus terugvond. Overal in het land wordt na zonsondergang de zogenaamde Maskal-bundels, droge houtbossen, ontstoken zodat er grote vreugdevuren ontstaan. Er wordt gezongen en gedanst. Als het vuur uitgebrand is, proberen de aanwezigen iets van het overgebleven as te bemachtigen waaraan zij genezende krachten toeschrijven. De bevolking viert ook het einde van de regentijd, die voorspoed en overdadige oogsten zou moeten brengen, dus nieuwe levenskansen.
Heilige Helena. Bron: Joachim Schafer – Oecumenische Heilige lexicon
Het godsdienstige facet van de viering heeft plaats gevonden tijdens de pelgrimstocht van koningin Helena, moeder van de eerste Christen-keizer van Rome, Constantijn de Eerste. Hij had haar in 326 na Christus op bedevaart gestuurd naar het Heilige Land. Daar bezocht ze alle heilige plaatsen, o.a. de berg Golgotha, waar de Verlosser was gekruisigd. Het bewuste kruis was op deze berg begraven, maar niemand had het ooit kunnen vinden. Helena liet op de berg een vuur ontsteken voor de bisschoppen, die ook naar Jeruzalem waren afgereisd. Ze deed dit om de Verlossing door te kunnen geven en te vieren. De rook trok in eerste instantie recht omhoog maar sloeg daarna in een grote boog terug naar de aarde. Op de plek waar de rookpluim de aarde raakte, bleek, volgens de legende, het kruis van Golgotha begraven te zijn. Het kruis werd in stukken verdeeld over de grote patriarchaten van het christendom in die tijd: Rome, Constantinopel, Antiochië en Alexandrië. Het kruisdeel van Alexandrië kwam volgens de legende, opgetekend in het heilige boek, in de Middeleeuwen naar Ethiopië. De Ethiopische keizer Dawit 1 was in 1381 met een groot leger zijn Egyptische geloofsgenoten te hulp gekomen tijdens hun vervolging door de moslims. Daardoor kwam de gevangen genomen patriarch van Alexandrië weer vrij en als dank mocht Dawit goud, zilver en vele duizenden geldstukken incasseren maar David wilde het deel van het heilige Kruis als dank, dat hij uiteindelijk ook kreeg en met veel triomf naar Ethiopië bracht. Het wordt nog steeds bewaard op een berg in de kloosterkerk Gishen Mariam, die op last van Dawits vierde zoon Zar’Yacob werd gebouwd.
In afwachting van Keizer Haile Selassie …Yes daar komt hij!
Lees meer over Metahara Sugar Factory: Geschiedenis Metahara Sugar Estate, bovenaan mijn site/blog en in mijn boek: ‘Het land van de verbrande gezichten’
De watervallen van de Awash zijn in het zuidelijke gedeelte van het park. In het regenseizoen, als het heeft geregend, valt het water schuimend met veel geraas naar beneden. In de droge tijd is de waterval minder indrukwekkend; het water spettert dan rustig naar beneden.
Aksum is de oudste stad van Ethiopië en is voor de orthodoxe christenen en heilige plaats. De stad is ooit de hoofdstad geweest van het grote, machtige en gelijknamige rijk van Aksum. Het begin van de Ethiopische beschaving maakte een start toen kooplieden zich in het eerste millennium voor Christus vestigden in en rondom Aksum. Ze kwamen uit streken van Zuid-Arabië, onder andere het Arabische schiereiland Jemen, waar de cultuur verder ontwikkeld was. Het waren handelaars in goud, ivoor, wierook, parfums en kruiden. Door de vermenging van de immigranten met de oorspronkelijke bewoners kwam er een proces op gang. De taal, gebruiken en andere verworvenheden van de nieuwkomers werden door de bevolking overgenomen.
In de eerste eeuw na Christus ontwikkelde zich in Aksum een onafhankelijke staat, vrij van enige culturele Zuid-Arabische invloed. Steeds meer gehelleniseerde Egyptische kooplieden vestigden zich in de stad en het Grieks werd de officiële taal van het koninkrijk.
Tijdens het bewind van koning Ezana bereikte het rijk van Aksum zijn hoogte punt. Halverwege zijn regeringsperiode bekeerde Ezana zich tot het christendom, dat sinds Constantijn de Grote enorm veel invloed had gewonnen en in die tijd door velen werd gezien als het hoogtepunt van de oude, wijdverspreide Griekse beschaving.
Na de regeringstijd van Ezana begon de macht geleidelijk af te nemen en belandde de stad meerdere eeuwen in een minder bekend tijdperk. Ondanks alle ontwikkelingen en verwikkelingen bleef Aksum een belangrijke stad met aanzien en gezag. Het is de stad waar vrijwel alle Ethiopische keizers zich lieten kronen. De aanwezigheid van de Ark des Verbonds in de Kapel bij de Maryam Tsyson Kathedraal levert hier ook een bijzondere bijdrage aan. (©Ethiopië Betam konjo – Ine Andreoli)
Vlak bij het park, aan het einde van een doodlopend weggetje, ligt onder een stele, de onderaardse graftombe van koning Bazen
Dichtbij de tombe van koning Bazen zijn in een klif diepe nissen (graven) uitgehakt. Er wordt aangenomen dat deze graven toebehoren aan familieleden van koning Bazen en andere belangrijke personen uit die tijd
Een kijkje intern
De oude oorspronkelijke kathedraal is ooit door koning Ezana gebouwd. De legende vertelt dat de kerk is gebouwd met goud uit de hemel dat in een door God drooggelegd moeras werd gevonden. De kathedraal is tot drie keer toe opnieuw gebouwd. In de negende eeuw werd de kerk door koningin Gudit verwoest. De koningen van de Zagwedynastie bouwde op de zelfde plaats een nieuwe, die in de zestiende eeuw opnieuw werd verwoest , maar nu door de Gran en zijn troepen. Koning Fasiladas bouwde de huidige in de zeventiende eeuw. op het terrein zijn de oude fundamenten van de vorige kerken nog te zien. De kerk is niet toegankelijk voor vrouwen.
De nieuwe Maryam Tsyon Kathedraal is tijdens de regeringsperiode van Keizer Haile Selassie gebouwd
In een afzonderlijke kapel op het terrein van de oude Maryam Tsyon-Kathedraal wordt de Ark des Verbonds bewaard, de kist met de Wet van de Twaalf Tafelen die Mozes op de berg Sinaï ontving. De Ark wordt bewaakt door een Bewaarder, een speciaal geselecteerde en uitverkoren priester. De priester is voor het leven benoemd en mag de kapel en directe omgeving niet verlaten. Niemand mag de Ark zien, zelfs de keizers van Ethiopië hebben hem niet mogen zien.
Vele onderzoekers hebben een poging gedaan om de geschiedenis van de Ark des Verbonds te achterhalen, maar stuiten op hiaten of onwerkelijkheden. Er zijn al veel verhalen over geschreven en er zullen zeker meerdere volgen.
Achter het hek, onder een afdakje gemaakt van houten palen en een golfplaat, laat een priester kostbare oude voorwerpen voorbijkomen. Bijbels, kruisen en kronen komen uit een kist en worden op een met doeken bekleedde plank gelegd, zodat ze goed bekeken kunnen worden. Daarna worden ze weer onttrokken aan het zicht en gaan ze terug in de kist. Als het goed is zijn deze bijzondere stukken nu te bezichtigen in het museum van Aksum.
Op het steleveld bevinden zich meerdere steles. Het aantal Steles in Aksum wordt geschat op ongeveer driehonderd stuks. De stele is een monument dat kenmerkend is voor de Aksumitische tijd. Waarschijnlijk zijn ze opgericht ter herdenking van koningen en markeerden ze graven van belangrijke personen. Ze zijn vervaardig uit een ruwe vulkanische steensoort die in deze omgeving veel voorkomt.
Dit zijn de brokstukken van de hoogste stele (33 meter) die ooit in Aksum is gemaakt. Er wordt verteld dat de stele bij de oprichting naar voren is gevallen. Men vermoedt dat de voet, die onder de grond zat, te klein was voor deze reus, maar volgens de overlevering heeft koningin Gudit hem in een woedende bui omgegooid.
De steles die bewerkt zijn imiteren een woning van diverse verdiepingen zoals ze nu nog in Jemen te zien zijn. Aan de voet is een deur uitgebeeld met daarboven meerdere ramen. De grootste nog staande stele heeft negen verdiepingen en is 21 meter hoog. De top kan zowel een spitse als een ronde vorm hebben. Er wordt aangenomen dat dit het verschil aangeeft tussen een mannen- of vrouwengraf. Er wordt ook verteld dat de stele diende als dodenwoning, een veilige woonplaats voor de ziel van de gestorvene. Aan de voet van enkele steles zijn offerblokken gevonden met daarin gaten voor het opvangen van het bloed van offerdieren. Veel bevindingen duiden op een dodenverering. (Meer te lezen in: Ethiopië, Betam Konjo)
(2003) Een kleine witte steen markeert de plaats waar ooit een 24 meter hoge stele heeft gestaan. (1937) Mussolini heeft deze als oorlogsbuit mee naar Rome genomen. (1997) Italië heeft toegezegd dat de stele weer op zijn oude plaats teruggebracht zal worden. (2005) We hebben de stele zien liggen onder een afdakje van golfplaten met rondom paaltjes en prikkeldraad. (2008) Hij staat weer op de plek waar hij hoort!
Ethiopië 