De zuilen van Axum 2000)

zuilen-van-axumTitel: De zuilen van Axum, een winterreis door Ethiopië – Auteur: Frank van Rijn – Uitgever: Elmar 2000 – ISBN: 90389 1080 0

Flaptekst: Op weg naar de zuilen va Axum ontdekt Frank van Rijn al snel dat Ethiopie een mooi land is met mooie marktjes, een mooi klimaat, mooie ruige bergwegen en mooie kinderen die echter op een lelijke manier stenen naar zijn hoofd slingeren, als hij niet snel genoeg voldoet aan hun dwingende eis om geld en pennen uit te delen. Op een lange moeizame klim loopt het, als er in een dorp juist een school uit gaat, nogal uit de hand met de Ethiopische jeugd. Als een alternatieve rattenvanger van Hamelen zwoegt van Rijn voort met horden op pennen en geld beluste ’students’ achter zich aan, maar de rivier uit het sprookje ontbreekt…In deze winterreis door Ethiopië wordt de lezer, bij naar onze maatstaven niet echt winterse temperaturen van 20 a 30°C, meegenomen op een zeventig dagen durende tocht door dit boeiende land. Marktjes met opdringende ‘gidsen’, hotels van twijfelachtige allure, waar de schrijver in zijn argeloosheid zijn intrek neemt, achthonderd jaar oude rotskerken in Lalibela, reuzenvogels bij het Ziwaymeer, een boottochtje naar de oorsprong van de Blauwe Nijl, de beroemde Ethiopische koffieceremonie en het oeroude Axum, waar volgens de legende koningin van Sheba vandaan kwam…Ziehier een kleine greep uit de vele onderwerpen die in dit relaas aan de orde komen. Frank van Rijn beschrijft ze op zijn eigen, nu eens geestige, dan weer ironische, maar soms ook dramatische wijze. Een boek om in een ruk uit te lezen.

Recensie: Per fiets door Ethiopië? Veel infrastructuur (die te befietsen valt) is er niet. Dat kan natuurlijk en uitdaging zijn. We lezen dan ook veel over de wegen, van asfalt, met (veel) gaten, van steenslag tot steenbrokken, of als rivierbedding. Maar we lezen veel meer over een betrekkelijk nieuw alom aanwezig probleem: stenengooiende kinderen. Nooit gezien in de jaren ’70, maar nu is de rijke westerling een gemakkelijk doelwit als hij niet duidelijk birrs (Ethiopische munt) of Bics (jawel, balpennen) uitdeelt. De schrijver die al veel fietsreizen heeft gemaakt en daarover verschillende boeken heeft geschreven, heeft er veel last van en is niet altijd mild in zijn commentaar. Hij trekt van Addis rechtsom naar Aksoem en Asmara, dan door het Simiengebergte naar Gondar, en via Addis naar het zuiden te gaan: woestenij, bergen, savannes. Maar of we nu als lezer zoveel wijzer worden over het land, de bezochte roemruchte plaatsen, of de wonderlijke geschiedenis, tot op de dag van vandaag? Nee, het gaat vooral over gedachten over van alles en nog wat, over tijdelijke metgezellen, visum, e.d. Met zwart-wit- en kleurenfoto’s, kleine druk.(Biblion recensie, J. Rijsterborgh)

Falasja’s (1985)

falasjasTitel: Falasja’s de zwarte Joden uit Ethiopië – Auteur: Ruth Abram-Rosenthal – Uitgever: Educatieve uitgeverij / AO no 2054 (1985)

Verwondering, bewondering en verontwaardiging wekte het bericht dat Israël in de zg. Operatie Mozes duizenden Ethiopische Joden naar Israël heeft overgebracht. Verwondering, omdat deze operatie al in het geheim aan de gang was, terwijl er door vele Joodse groeperingen kritiek op de Israëlische regering werd uitgeoefend voor wat men zag als ontoelaatbare onverschilligheid jegens mede-Joden. Bewondering, omdat Israël wederom een groete groep Joden van de dreigende ondergang wist te redden en verontwaardiging van de kant van politieke tegenstanders van de Joodse staat. Wie zijn deze Joden, waar komen ze vandaan en waarom was een reddingsoperatie noodzakelijk?

Tussen bommen en roovers (1935/36)

tussen-bommen-en-roversTitel: Tusschen bommen en roovers, met de Nederlandsche ambulance in Abyssinie – Auteur: A van Schelven, Arts – Uitgever: scheltens& Giltay Amsterdam, 1935/36

Inleiding: Voor mij ligt een ridderorde van het zuivere, lichtkleurige, Ethiopische goud. De ridderorde is kunstig bewerkt, met er op in emaille de figuren van de drievuldigheid…. Deze ridderorde werd mij namens Keizer Haile Selassie overhandigd in Quoram, kort voor ik de vliegmachine zou bestijgen, die mij naar Addis-Abeba terug zou voeren…

…Wat ik dan ook wil doen, is U slechts vertellen, wat mij wedervoer als chirurg bij de ambulance van het Nederlandsche Roode Kruis in Ethiopië – omdat de weinige maanden in dat land doorgebracht, mij de grootste avonturen uit mijn leven hebben gebracht – gebeurtenissen, waarbij vergeleken mijn tien jaar op Java en de vijf op Curaqao kleurloos te noemen zijn.

Dwars door Abbessinie (1935)

dwars-door-abbesinieTitel: Dwars door Abbessinie – Auteur: B.Ph. van Harinxma thoe Slooten – Uitgever: Bigot en van Rossum, Amsterdam

Baron Binnert Van Harinxma thoe Slooten en bioloog Gerrit Brouwer kregen op 2 november 1930 de unieke kans om de kroning van keizer Haile Selassie in Ethiopië bij te wonen.

De twee Nederlanders vertrokken in oktober 1930 naar Ethiopië om de dierenwereld te bestuderen, maar eerst wachtte hen een week vol feestelijkheden in de hoofdstad Addis Abeba. Ze maakten daar de kroning mee van Haile Selassie, die in 1892 werd geboren als Tafari Makonnen en later naamgever werd van de Rastafaribeweging. Van Harinxma en Brouwer zaten samen met de Nederlandse minister Van Haersma de With op de eerste rang.

Baron Binnert van Harinxma thoe Slooten was diplomaat en had een avontuurlijke inslag. Na een eerdere expeditie naar Centraal-Azië werd Ethiopië zijn tweede reisbestemming. Hij vroeg bioloog Gerrit Brouwer mee omdat vooral de dierenwereld van het Afrikaanse land zijn belangstelling had. De expeditie werd voor hen beiden de reis van hun leven. Van Harinxma schreef na terugkomst het boek ‘Dwars door Abessinië’, Brouwer maakte honderden foto’s en hield een dagboek bij.

De reis van mijn leven (2013)

de-reis-van-mijn-levenTitel: De reis van mijn leven – Auteur: Lex Harding – Uitgever: Just Publishers, 2013 – ISBN: 97890 8975 2406

Flaptekst: In een fourwheeldrive, tent op het dak, trokken lex harding en zijn zoons Rein en Rick dwars door donker Afrika, van Noord naar Zuid. Ze doorkruisten 14 landen en reden 20.287 km.

Over deze roadtrip schreef Lex Harding een uniek en persoonlijk boek. Hierin beschrijft hij zijn bijzondere belevenissen in een immens continent dat corruptie, armoede, wreedheid en verdriet even makkelijk blootgeeft als cultuur, schoonheid, geur en kleur.Lex Hardings boek is daarnaast een opmerkelijk reisverslag van een vader die voor het eerst langdurig met zijn zonen optrekt, met vele, vaak humoristische details, maar ook treffende filosofische gedachten. Voor Lex harding was het de reis van zijn leven.

Recensie: Reisverslag in woord en beeld van een vier maanden durende autotocht van Egypte naar de zuidpunt van Afrika. De reizigers zijn de bekende ex-diskjockey van Radio Veronica Lex Harding en zijn twee zonen. Hun route voert vanuit Alexandrië (Egypte) naar Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Rwanda, Tanzania, Malawi, Zambia, Botswana, Namibie en Zuid-Afrika. Na inleidingen over zijn vroegere reislust en keuze voor Afrika beschrijft de auteur elk land in een apart hoofdstuk. Daarin vooral aandacht voor ongemakken met hotels, visa en geldwisselaars en korte beschrijvingen van toeristische highlights. Echte contacten met Afrikanen zijn er nauwelijks. De tekst is dagboekachtig, vlot, maar clichématig en soms neerbuigend. De ex-diskjockey is hoofdauteur, een zoon verzorgt de losse teksten over sportieve activiteiten. Tussen de tekst drie katernen met vakantiefoto’s, voornamelijk van de reizigers zelf. Korte bronverantwoording. Een snel geschreven, oppervlakkige reisbeschrijving van een onvergetelijke tocht van een bekende Nederlandse vader met zijn twee volwassenen zonen. (Frits Baarda)

Een continent drijft uiteen (1991)

een-continent-drijft-uiteenTitel: Een continent drijft uiteen – Auteur: Uwe George – Uitgever: Natuur&Techniek Maastricht/Brussel 1991 – ISBN: 90 73035 11 2

Flaptekst: Het tweede boek uit de serie: Aandacht voor onze aarde gaat over de vurige geboorte van onze planeet en haar huidige structuur. De grond onder onze voeten blijkt voortdurend in beweging te zijn. Op breukvlakken in de aardkorst ontwikkelen zich gebergten en vulkanen, en ontstaan nieuwe oceanen. Ook nu nog! Bijvoorbeeld in het Oostafrikaanse slenksysteem met zijn vele meren. Daar bevindt zich tussen twee platen een spletensysteem dat reikt van de Rode Zee tot aan Mozambique. Binnen 50 miljoen jaar zal het Afrikaanse continent daar uiteengeschoven zijn en plaats gemaakt hebben voor een Afrikaanse Zee. Wat daar gebeurt, is een model van hoe water en land zijn ontstaan en nog voortdurend ontstaan. Dit boek geeft een indrukwekkend beeldverslag van een oceaan in wording.

Recensie: Zeer rijk geïllustreerd werk (met foto’s, diagrammen, kaarten, etc.) over allerlei geologische en geofysische processen in de aardkorst, met name in Afrika, dat volgens de auteur uit elkaar valt, waarbij nieuwe oceanen ontstaan. Ook aandacht voor de planten en dieren (ook diep onder de waterspiegel) die zich weten aan te passen aan de uitzonderlijke omstandigheden in de natuur. De vaak wel erg populair geschreven tekst gaat in op allerlei expedities, onderzoekstochten en experimenten, voor een deel door de auteur zelf meegemaakt; de tekst is voor een groot deel in de ik-vorm gesteld. Alles in de traditie van het bekende tijdschrift Geo: nogal overdreven, van alles veel te veel.(Biblion recensie, Drs. W.A.M. van den Dries.)

Op de tractor naar de Zuidpool (2007)

op-de-tractor-naar-de-zuidpoolTitel: Op een tractor naar de Zuidpool – Auteur: Manon Ossevoort – Uitgever: De geus, 2007 – ISBN: 978 90 445 0859 8

Flaptekst: Dromen moet je doen! Een openhartig verhaal over een reis die nooit eerder is gemaakt. Tijdens haar studie aan de theaterschool in Amsterdam besluit Manon Ossevoort (1976) een theatervoorstelling te maken over het realiseren van dromen. De voorstelling het begin van een reis naar ‘het einde van de wereld’: de Zuidpool. Op een tractor, symbool van kracht, humor en doorzettingsvermogen, vertrekt Manon vanaf het Oerolfestival op Terschelling voor een tocht door (voormalige) oorlogsgebieden, door de woestijn, door verlaten streken, door rijke steden en door sloppenwijken. Ze vraagt aandacht voor de mensen die ze ontmoet en voor hun verhalen. ‘Op de tractor naar de Zuidpool’ ontstijgt het reisverslag. Het is een intiem en opbeurend boek over bewustwording en zelfkennis. Over waar mensen de moed vandaan halen om ondanks tegenslagen door te gaan en om te blijven zeggen: ‘Wat is de wereld toch mooi!’

Recensie: De Twentse Manon Ossevoort (1976) studeerde theater in Amsterdam en maakte verschillende voorstellingen over het realiseren van dromen. Daarbij nam haar eigen droom om met een tractor naar de Zuidpool te gaan reizen vastere vorm aan en na een jarenlange voorbereiding, een proefrit naar Parijs en het werven van sponsors startte ze met de trekker vanaf Oerol, het festival op Terschelling. In deze ruim geïllustreerde uitgave doet ze verslag van het verloop van haar tocht, de obstakels en tegenslagen maar vooral de bijzondere ontmoetingen met mensen. Ze benadrukt het positieve. In kleurenkaternen zijn zo’n honderd foto’s opgenomen van de tocht. Het einde van het boek is niet het einde van de reis: het verhaal stopt in Noord-Oeganda. Voor het verdere verloop moet de lezer wachten op een volgend deel: wel kan de lezer alvast meer verder lezen op http://www.tractortractor.org waar een weblog te vinden is. Een inspirerend verslag van een bevlogen vrouw.(Redactie/AD)

Het gulle continent (1997)

het-gulle-continentTitel: Het gulle continent, een reis door Oost-Afrika – Auteur: Rudi Rotthier – Uitgever: Atlas Amsterdam, 1997 ISBN: 90 254 2112 1

Flaptekst: ‘ Er is iets mis als datgene wat fascinerend is niet langer fascinerend lijkt.’ Ik raak niet gefascineerd door Lodwar, waar het nooit regent, terwijl je elke namiddag, op luttele kilometers van de stad, hele badkuipen uit de hemel ziet plenzen; de goudzoekers worden uit hun tenten gespoeld en de lokale rivier zwelt aan alsof de zondvloed is aangebroken. Niemand stelt daar vragen bij – dat is nu eenmaal altijd zo geweest. Ik wordt niet gefascineerd door de vrouwen die hun onderlip hebben doorboord om er een zwaar sieraad door te trekken, en die me korven proberen aan te praten of hun illegaal vergaarde houtskool. Ik weet niet waar te kijken. Ik wordt niet echt gefascineerd dor de asfaltweg die exact eindigt op de plaats waar de minister woont, geen ene meter verder, al is de elektriciteit – om geen verdenking te wekken, wordt me gezegd – nog enkele kilometers aanwezig.’

Er bestaat alleen nog maar clichés over Afrika, en er is een volstrekt originele reiziger als Rudi Rotthier voor nodig om ons een beeld te schetsen van een continent dat er misschien toch wel beter voor staat dan wij denken.

Recensie: Deze verhalenbundel bevat vier columns die eerder verschenen in ‘De Morgen.’ De verhalen zijn geschreven naar aanleiding van ervaringen die werden opgedaan tijdens een reis door Oost Afrika. Met gevoel voor humor en al relativerend krijgen we vooral een beeld van de gewone mensen en de dingen die hen bezighouden. Op een verrassende en creatieve manier geeft de auteur blijk van zijn engagement wanneer hij kritische noten zet bij gebeurtenissen die zich onderweg voordoen. Al met al is het een leerzame kennismaking met een immer fascinerend continent. Hoewel hij tijdens de reis liever geen sporen zou na laten, is dit boek toch een onuitwisbaar spoor. Eerder verschenen van deze auteur: Het recht op dwaling, en Kinderen van de krokodil (resp. a.i. 94-28-272-2 en a.i. 95-48-185-0). Een verzorgde uitgave die zeker een aanwinst is binnen een gevoelige categorie; Europeanen over Afrika. De auteur maakt een integere indruk door zichzelf nadrukkelijk niet op de voorgrond te willen plaatsen. Bovendien geeft hij blijk van liefde voor en kennis van dit continent. ‘Het gulle continent’ is zowel interessant voor leken als voor hen die beroepsmatig in Afrika zijn geïnteresseerd.(Biblion recensie, S.M.J. Angenent.)

Op avontuur in Abessinie (1952?)

op-avontuur-in-abbesTitel: Op avontuur in Abessinie – Auteur: Helmut Knorr –  Uitgever: Bosch&Keuning Baarn, 1952?)

We leren het geheimzinnige keizerrijk van de Negus van heel dichtbij kennen. We gaan jagen op allerlei dieren, waarvan we het bestaan nauwelijks kennen. We steken over naar een vogeleiland. We bezoeken dorpen, waar de bewoners in zeer primitieve omstandigheden leven. En als we het boek uit hebben is het alsof we werkelijk in Abessinië zijn geweest.

De weg naar het Avondland (2011)

de-weg-naar-het-avondlandTitel: De weg naar het Avondland, een reis van Ethiopië naar Europa – Auteur: Jan Leyers – Uitgever: van Halewyck 2011 – ISBN:978 94 6131 001 9

Flaptekst: Eeuwenlang waande Europa zich superieur. In het verlichte Avondland, zo vonden we, had de menselijke beschaving haar toppunt bereikt. Maar vandaag lijkt het zelfvertrouwen te wankelen, en ook in de rest van de wereld liggen westerse waarden en idealen onder vuur. Welke aantrekkingskracht gaat er nog uit naar het oude continent? Op zoek naar een antwoord maakte Jan Leyers een lange reis van Ethiopië naar Europa, van het land waar het menselijke avontuur begon naar de plek waar hijzelf vandaag woont.

De weg naar het Avondland is het indringende en meeslepende verslag van een tocht door woestijnen en miljoenensteden, door arme en rijke landen, door democratieën en dictaturen. Jan Leyers beschrijft hoe mensen langs de route naar hun verre neven uit Europa kijken, waar ze het Westen om benijden en welke westerse verworvenheden ze liever aan zich voorbij zien gaan. Tegelijk ontdekt hij wat wijzelf zijn kwijtgespeeld op onze lange weg naar het Avondland.

Bob Geldof – De popster die miljoenen Ethiopiërs redde van de hongerdood (1990)

bob-geldofTitel: Bob Geldof – De popster die miljoenen Ethiopiërs redde van de hongerdood – Auteur: Charlotte Gray – Uitgever: Infodok/NBLC 1990 –  ISBN: 90 6252821 – Serie: Mensen voor mensen

Flaptekst: Bob Geldof, weinig beloftevol als jongeman, werd een popster. Dank zij een combinatie van gezond verstand en vasthoudendheid overwon hij de gevaren van de roem, om een van de meest aantrekkelijke persoonlijkheden van onze tijd te worden. Net als wij trok hij zich het lot aan van Ethiopië. Hij trad in aktie. Maand na maand werkte hij zich kapot, elk uur van de dag (en vaak van de nacht!) om Band Aid mogelijk te maken. Daarna kwam Live Aid, de grootsere hulpaktie, het concert waarin hij de sterren uit de popwereld bijeenkreeg voor Ethiopië. En toen ook dat achter de rug was, zocht hij naar de meest efficiënte manier om het verzamelde geld te verdelen. Toch blijft hij een schuchter en eerlijk man, nog steeds verliefd op zijn muziek, nog steeds vol afkeer van schijnheiligheid…maar met de voldoening dat enkele miljoenen mensen die met de dood waren bedreigd, leven en hopen.

Wat hebben we weer genoten (2012)

wat-hebben-we-weer-genotenTitel: Wat hebben we weer genoten – Auteur: Pepijn Vloemans – Uitgever: Em. Querido’s Uitgeverij BV, 2012 – ISBN:978 90 214 4260 0

Flaptekst: Wat hebben we weer genoten is een verslag van een tocht door de Hoorn van Afrika, Reizend per boot, bus en pick-up truck door Sudan, Ethiopië, Somalieland Djibouti en Eritrea ontmoet Vloemans enkele spelende ramptoeristen, Ethiopische intellectuelen en vraagt hij zich af waarom schrijvers als Evelyn Waugh en Gustave Flaubert door deze streken aangetrokken werden.

Wat hebben we weer genoten is een persoonlijke impressie, maar analyseert ook de romantiek van reisgidsen en de universele verlangens van de reiziger. Het is een boek voor iedere lezer die zich niet wil laten leiden door de highlights uit de Lonely Planet en die, onderweg of thuis op de bank, de pijnlijke dilemma’s van reizen onder ogen wil zien.

Recensie: Over ‘Wat hebben we weer genoten’ denk je qua titel dat het om een doorsnee reisverhaal gaat. Maar nee, het is eerder een onderkoeld relaas van wat reizen met een vaag doel, zonder voorbereiding, teweegbrengt. Vloeimans blijkt een meester in het vertellen over eigen gevoelens die hij paart aan reizigers die hem voorgingen. Hij doet dat met een gevoel voor humor die verrast: van ironisch tot cynisch. Zijn boek is een vertelling van de wens om naar Sudan te reizen en heel weinig van het land of de bevolking te weten. Zijn relaas kluistert je; het is typisch zo’n boek dat je in een ruk uitleest. Zeker voor rugzakreizigers die massatoerisme willen mijden, is dit boek een belevenis. Citaat: ‘Georganiseerd reizen is georganiseerde verveling’ of, in de voetsporen van Thesinger, ‘reizen is zelfkastijding’. En ‘reizen is een aardige ontsnapping aan de logica van comfort’. ‘Wat hebben we weer genoten’ is daardoor alleen al een absolute aanrader. Met getekende kaartjes in zwart-wit. (Drs. F.A.M. Welman)

De Hoorn van Waanzin (1992)

de-hoorn-van-waanzinTitel: De Hoorn van Waanzin, Soedan, Ethiopië, Somalië – Auteur: Els de Temmerman – Uitgever: Davidsfonds Leuven, 1992 – ISBN: 90 6152 773 2

Flaptekst: De wezenloos wachtende vluchtelingen in geïmproviseerde kampen, de struggle for live bij de voedselbedelingen, de hulpverleners met een grote inzet en schaarse middelen…Soms laten mediabeelden een flits zien van het drama in de Hoorn van Afrika. We kijken er gegeneerd naar, begrijpen het niet.

Els de Temmerman, een jonge Vlaamse journaliste en zelf gedurende een jaar hulpverlener in een Soedanees vluchtelingkamp, trok naar dit verdoemde gebied waar geen enkele verslaggever wil komen en riskeerde haar leven om de waarheid te achterhalen. Als een der eersten berichtte ze de wereld over de val van dictator Syad Barre in Somalië. Ze richtte de aandacht op de ongebreidelde wapenhandel, de religieuze tegenstellingen tussen moslims en christenen, de westerse hongerindustrie, de minder fraaie rol van internationale hulporganisaties. Ze praatte met regerings- en rebellenleiders en ontwarde het kluwen van de zinloze conflicten.

Deze indringende en beklemmende reportage brengt de hel van de Hoorn nabij, geeft duizenden slachtoffers een naam, een stem en een geschiedenis…

Recensie:Het boek van de bekende Vlaamse journaliste geeft een onthutsend en inzichtelijk beeld van de moedeloze economische, sociale en menselijke situatie in de landen van de Hoorn van Afrika: Soedan, Ethiopië en Somalië. Het met veel kleurenfoto’s geïllustreerde verhaal probeert de achtergronden van de toestand in dit gebied naar voren te halen. Het toont verbaal de gezichten achter de ondervoeden, hulpelozen, rebellen, soldaten, profiteurs, vluchtelingen en de hulpverleners op een adequate en invoelbare wijze en geeft op indrukwekkende wijze reliëf aan een wanhopige situatie die in westerse kranten slechts af en toe met een hoogtepunt aan de orde komt. Na een inleiding behandelt de schrijfster eerst de Soedan, dan – korter – Ethiopië, en daarna de waanzin in Somalië. Achtergrondinformatie over de drie landen gaat aan de hoofdstukken vooraf. Het boek besluit met een geschiedkundig overzicht en een bibliografie. Geschikt en leesbaar voor elke belangstellende in deze regio.(Biblion recensie, F.C. van Leeuwen.)

Van de Roode Zee naar den Blauwen Nijl (1926)

rosita-1Titel: Van de Roode Zee naar den Blauwen Nijl – Abyssinische reisavonturen – Auteur: Rosita Forbes – Uitgever: EM. Querido’s uitgeversmaatschappij Amsterdam, 1926

Voorwoord: Dit is geen boek over Abyssinie; Het is slechts het verhaal van mijn tocht, met den filmoperateur Harald Jones, door woestijnen en oerwouden, langs rivieren en over bergen, op zoek naar filmonderwerpen – elfhonderd mijl, op muilezels afgelegd in drie maanden tijds, het verhaalt tevens van onze avonturen, nu een ernstig, dan weer onbeteekenend, van wat wij hoorden en deden tusschen de Roode Zee en den Blauwen Nijl; van Abyssinie geeft het slechts onze indrukken, zooals we dit land zagen vanuit onze tent en ons muilezelzadel. Rosita Forbes.

Ethiopië, Betam konjo

Betam-KonjoTitel: Ethiopië Betam konjo Auteur: Ine Andreoli – Uitgever: Mosae Mondo Maastricht, 2016 – ISBN:978 90 8666 392 7

Flaptekst:Na 33 jaar zet de auteur samen met haar man en vrienden weer voet op Ethiopische bodem. Ze reizen door het noorden en het zuiden van het veelzijdige land. Er wordt opnieuw kennis gemaakt met ‘Het land van de verbrande gezichten’. 

In het noorden varen ze op het Tanameer en bezoeken het eiland Zeghe, ze bewonderen de Tis Isat, lopen rond in de Koningsstad in Gondar en zijn onder de indruk van de serafijnenkopjes in de Debre Birhan Selassie kerk, nemen een kijkje bij de Falasha’s en spotten de Gelada-baboon, de Walia ibex en de Simien fox in het Simien National Park. In Aksum wordt het Stèleveld, de Maryam Tsyson kathedraal en meer bekende en onbekende bezienswaardigheden bekeken. Het Debre Damo klooster wordt aangedaan; de rots kerken in Tigré bekeken en ze begeven zich in de mysterieuze sfeer van het ‘achtste wereldwonder’ in Lalibela. In het zuiden is het genieten op en om de meren met de prachtige vogels, krokodillen en Nijlpaarden. Daarnaast worden verschillende bevolkingsgroepen en stammen zoals: Rastafari, Sidama, Borana, Konso, Hamar, Banna, Mursi, Dorze enzovoort met een bezoekje vereerd. Ook worden herinneringen opgehaald; zij bezoeken de  Metahara Sugar Factory en omgeving waaronder het Awash National Park en maken opnieuw kennis met de bevolkingsgroep Afar.

Betam Konjo is de herziene druk van het eerder verschenen boek Konjo Nö! Het verhaal is aangepast en uitgebreid en de info is vernieuwd en geactualiseerd. Betam Konjo is een boek voor reizigers die graag lezen en voor lezers die graag reizen maar ook voor lezers die meer willen weten over het oeroude land Ethiopië. Het is een compleet geheel en bevat: een interessant en boeiend reisverhaal, uitgediepte thema’s, achterliggende geschiedenis en legenden, beschrijvingen van volkeren, weetjes, praktische informatie en tips.

Recensie: De auteur die van 1967-1970 vanwege haar mans werk in Ethiopië woonde, bleef altijd verlangen naar Ethiopië, maar bezoekt het land pas weer begin 21ste eeuw. Haar latere belevenissen tekent zij op in het boek ‘Konjo Nö! Ethiopië, een belevenis’ (2004). Inmiddels is dit boek herzien en kan de lezer genieten van een herziene versie ‘Betam konjo’ (=’heel mooi’): het verhaal is uitgebreid en aangepast en de informatie geactualiseerd. De auteur neemt je in haar reisverslag mee naar diverse steden, dorpen, nationale parken, culturele pracht en gastvriendelijkheid en bezoekt ook nog haar vroegere woonomgeving. En passant krijgt de lezer veel interessante informatie over de bonte mengeling van volkeren, de natuurpracht, gewoontes, gebruiken en geloof. Ongeveer dertig kleurenfoto’s, een kaart en bijna vijftig pagina’s met wetenswaardigheden, tips en praktische informatie completeren dit boek. De auteur schreef talloze boeken, waaronder diverse boeken over Ethiopië. Een prettig leesbaar reisverslag, informatief en interessant voor degenen die het willen bezoeken of die in het land geïnteresseerd zijn, maar zeker ook voor degenen die al in Ethiopië geweest zijn. (NBD/Biblion – Babette Hagedoren)

De trein van negus (1996)

de-trein-van-de-negusTitel: De trein van negus – Auteur: Patrick Forestier – Uitgever: Atlas Amsterdam, 1996 – ISBN: 90 254 0977 6

Flaptekst: Hij ontspoort, stort in een ravijn en wordt soms beroofd en beschoten door rebellen en rovers – de Ethiopische trein is ongetwijfeld de meest waanzinnige trein ter wereld en ook de gevaarlijkste. Desondanks moet deze ‘trein van negus’ zogenoemd omdat negus Menelik hem ooit bij de Fransen bestelde, elke dag het traject Addis-Abeba – Djibouti afleggen, dwars door het christelijke Ethiopië, dat lange tijd gesloten is geweest voor buitenlanders en ondanks de revolutie die er heeft plaats gevonden een geheimzinnig land blijft, waar de invloed van het Westen bijna nihil is. Patrick Forestier ontmoet tijdens zijn expeditie per trein mensen die een leven leiden waarvan men zou denken dat het niet meer bestaat. Op zijn reis in het voetspoor van Arthur Rimbaud en Henry de Monfreid ontdekt de auteur dat er in het Harargebergte en in de Ogadenwoestijn sinds de vorige eeuw niet echt iets veranderd is. Van Addis-Abeba tot aan de oever van de Rode Zee laat Patrick Forestier ons, niet zonder gevoel voor humor, een boeiend avontuur beleven.

Recensie: Zeg in Addis Abeba dat je met de Djiboutisch-Ethiopische spoorweg wilt reizen, en je wordt voor gek verklaard. De lijn werd in 1911 door de Fransen aangelegd, is 782 km lang, en voert vanaf 2348 m hoogte (Addis) door hoogvlakten, gebergten en woestijnen naar de oever van de Rode Zee. De trein stopt om de vreemdste redenen, wordt beschoten, vervoert geiten binnen en op het dak, iedereen verkeert in de lichte roes van het qat-kauwen, enz. De tocht is bizar, het verslag ervan wel aardig voor wie het land een beetje kent. Maar de stijl (door de vertaling, misschien?) plaatst de lezer vaak voor raadsels (‘de chauffeur van de trein’; ‘posters van Oromo vrouwen met kleine borsten; twee daarvan (sic) tonen een Afar-vrouw en een Ethiopische’ = drie volkeren; ‘Jammer dat ik niet naar A. kon gaan. Daar kreeg ik alle tijd voor, want…’; een meer krijgt in één alinea twee namen). Zulke verwarrende combinaties komen voortdurend voor. Het verhaal is vanuit Franse optiek geschreven, bevat veel informatie en ontmoetingen, maar opvallend weinig humor.(Biblion recensie, Jan Rijsterborgh.) 

Aan de oever van de woestijn (1992)

aan-de-oever-van-de-woestijnTitel: Aan de oever van de woestijn – Auteur: Nigel Cross/Rhiannon Barker – Uitgever: Jan Mets/Novib, 1992 – ISBN: 90 5330 060 0

Flaptekst: In dit boek gaat u op ontdekkingsreis door acht landen van de Sahel. Hoe was het er vroeger – voor de hongersnoden? Hoe is het er nu? Tientallen mensen vertellen hun levensgeschiedenis. Van goed en slechte tijden. Van honger en hulpvaardigheid. Van vluchten voor oorlog en droogte en van wederopbouw. Maar vooral van doorzetten, soms met de moed der wanhoop. 

Aan de oever van de woestijn is een unieke verzameling van persoonlijke, mondelinge getuigenissen. Over landbouw in extreme omstandigheden. Over de veranderende ecologie en het roeien met de riemen die men heeft. Over verschillen tussen generaties en tussen culturen. De gevarieerdheid en het karakter van de verhalen, anekdotes, meningen en informatie maakt het boek tot een fascinerend geheel voor een ieder die geïnteresseerd is in Afrika en in mondelinge overlevering. Een pakkend boek over veerkracht en vindingrijkheid van de Sahelbewoners.

Recensie: Tussen 1989 en 1990 werden, in het kader van een oral history project van de Engelse vrijwilligersorganisatie SOS Sahel, meer dan 500 interviews afgenomen onder Sahel bewoners, in de plaatselijke talen, van Mauretanië tot Ethiopië. Gewone mannen en vrouwen die een groot deel van deze eeuw hebben meegemaakt vertelden van hun eigen leven. In de afgelopen twintig jaar hebben in hun gebied grote klimaatsveranderingen plaatsgevonden. Daarmee gingen volksverhuizingen gepaard, culturele verschuivingen, generatieconflicten. In deze interviews uit acht landen komen traditionele landbouw-, veeteelt- en vismethodes aan de orde, pachtstelsels, waterbeheer, woestijnvorming, familieverhoudingen, ziektebestrijding, vindingrijkheid en doorzettingsvermogen, telkens ingebed in het kader van een persoonlijk levensverhaal. Dit boek geeft een selectie van die verhalen, voorafgegaan door een uiteenzetting van de gebruikte interviewtechniek. Twee woordenlijsten, een van lokale woorden en een met botanische namen, lokaal en officieel, alsook een korte verwijzing naar literatuur over de Sahel besluiten het boek. Boeiend en toegankelijk voor een breed publiek. (Biblion recensie, J. Heijke.) 

Stof en stammen (2004)

stof-en-stammenTitel: Stof en Stammen – Auteur: Peter Leurs – Drukwerk: Boekenmaker Zaandam, 2004 ISBN: 90 77564 12 8

 Flaptekst: Peter Leurs (1945) is zo’n vijftien jaar geleden begonnen met het reizen naar wat minder voor de hand liggende gebieden. Dit boek is de neerslag van een reis door het koptisch-christelijke noorden van Ethiopië, gevolgd door een uitgebreide verkenning van het moeilijk bereisbare animistische zuiden.

Dat zijn twee totaal verschillende werelden die gescheiden worden door een smal overgangs-gebied iets ten zuiden van de hoofdstad Addis Abeba. Hier bestaat de mogelijkheid om binnen een dagreis het gevoel te krijgen van de ene op de andere beschaving over te stappen. Beide anders dan de onze, en daarom zo aantrekkelijk.

Geniet daarom van de korte sfeerbeschrijvingen. Zij bieden u een kijk op onbekend culturen.