Tekla Haimanot

Van heiligen worden de wonderbaarlijkste daden vermeld in hun legenden. Zo ook van het leven van Tekla Haimanot, een belangrijke heilige in de Kerk van Ethiopië. In elke Ethiopische kerk is een afbeelding van hem te vinden. Hij ligt begraven in de crypte onder de kerk van Debre Libanos, waardoor de plaats een druk bezocht bedevaartsoord is geworden.

Het leven van Tekla Haimanot start als een kopie van het leven van Jezus. Zijn vader heette Jozef en was timmerman, Maria was zijn moeder. Enkele dagen voor zijn geboorte werd hij aangekondigd door een prachtig lichtschijnsel boven zijn ouderlijk huis. Het bleef schijnen totdat hij was geboren. Veertig dagen na zijn geboorte moest hij worden gedoopt. Het is gebruikelijk in Ethiopië dat een jongen na veertig en een meisje na tachtig dagen wordt gedoopt. Toen de priester het kind wilde dopen, raakte hij zo onder de indruk van de natuurlijke schoonheid van het kind dat hij diep verzonken in bewondering het kind uit zijn handen liet vallen. Het zou Tekla Haimanots dood geweest zijn, maar onzichtbare handen hielden hem vast zodat hij net boven de harde vloer bleef zweven.

Vele geloven dat Tekla Haimanot de duivel bekeerde en hem zover kreeg dat hij veertig dagen de rol van een monnik vervulde. Maar later, de duivel zou de duivel niet zijn, probeerde de duivel hem als vergelding in een ravijn te laten vallen. Tekla Haimanot was toen op weg naar het klooster Debre Dabo dat op een steile rots gebouwd is.

Debre Dabo ©Lou Andreoli Hij werd met een leren koord omhoog gehesen; de duivel knipte het koord door. Onmiddellijk kreeg hij heilige vleugels die zijn val blokkeerden en hem omhoog droegen. DSCN2214-Daarom zie je de heilige in veel kerken met vleugels afgebeeld. Een andere keer, toen hij weer tegen de loodrechte rotswand op moest, verscheen er op zijn gebed een grote slang. Tekla schrok van het monster, maar de slang sprak: “Wees niet bang, ga maar op mijn staart zitten’. En zo werd hij naar boven gedragen.

Tekla 1

Volgens de legende  zou Tekla Haimanot uit dankbaarheid zeven jaar zonder onderbreking en staand in een vijver hebben gebeden totdat zijn been er uiteindelijk afviel. Maar dat deerde hem niet; hij ging eenvoudig door met bidden. Er wordt verteld dat het been in Addis Ababa wordt bewaard als wonderdoend relikwie. Het zou meer kracht bezitten dan alle geneesmiddelen van de wereld bij elkaar.

Nieuwe site over Metahara Sugar Factory

©Lou&Ine AndreoliDSCN0257 2009Wil je meer weten!

Wil je je herinneringen ophalen!  

Foto’s en berichten zien en lezen!

Zelf iets vertellen of een foto plaatsen over… Metahara Sugar Factory!  

Bezoek dan mijn nieuwe  site: http://metaharasugarfactory.wordpress.com

Waarom een site over Metahara? Er zijn vele foto’s en verhalen over die (goede oude) tijd, die voorgoed voorbij is. Enkele verhalen zijn vastgelegd in boeken ondersteund met enkele foto’s. Maar er zijn nog zoveel verhalen en foto’s die ergens ‘zweven’ in het geheugen of verborgen liggen in een stoffig hoekje in de kast. Jammer! Door middel van deze site probeer ik de oude tijd vast te leggen en in herinnering te houden. Voor de Nederlandse mensen die er woonden en werkten, voor de Ethiopiërs die met ons werkten, voor de jongere generatie zowel de Nederlandse als de Ethiopiërs die er geboren zijn.

Waarom slimheid belangrijk kan zijn!

 ...een fragmentje uit mijn kinderboek ‘Tadijas’

Er was eens een man, hij ging op reis en nam drie dingen mee: een luipaard, een geit en een mand gevuld met groenten. Ze reisden drie dagen en aten niet. Ondanks de honger reisden ze door totdat ze bij een rivier kwamen. De man wilde oversteken met de boot maar mocht per keer maar één vracht meenemen. Tja dat werd moeilijk. Als de man de rivier zou oversteken met alleen de mand met groenten zou hij de geit en het luipaard moeten achterlaten en zou de luipaard de geit opeten. Als hij de rivier zou oversteken met alleen het luipaard dan zouden de geit en de mand met groenten samen blijven en zou de geit de groenten opeten. Tja hoe moet de man dit nu oplossen? Weet jij het?

De man ging op een steen zitten en dacht na…

Hij nam eerst de geit mee en bond hem aan de overkant aan een boom. Toen ging hij terug om de luipaard te halen. Weer aan de overkant gekomen maakte hij de geit los en bond de luipaard vast. Hij ging samen met de geit weer terug en bond hem daar vast. Toen stak hij de rivier over met de mand met groente. Die zette hij bij de luipaard neer want die zou hier toch niets van eten. Toen stak hij nog een keer over om de geit te halen en bracht hem als laatste naar de overkant. De slimme man vervolgde zijn reis met alle drie zijn eigendommen. 

De hond, de ezel en de geit

Hond,ezel en geit ©Lou Andreoli

Er was eens een hond, een ezel en een geit. Ze waren dikke vrienden en wilden samen wel eens een stukje autorijden. De dieren hadden geen auto dus besloten ze om een taxi te nemen.Ze vonden het geweldig. De hond blafte opgewonden, de geit mekkerde, vooral als ze de bocht omgingen, en de ezel balkte van plezier. Aan het eind van de rit stapte de ezel uit en betaalde de taxichauffeur. De hond betaalde ook maar de chauffeur vergat het wisselgeld terug te geven. De geit stapte ook uit maar was nog zo aan het mekkeren dat zij vergat om te betalen.  

Nu weet je waarom in Afrika een hond altijd achter een auto aanrent: hij wil zijn wisselgeld terug!

En waarom een geit altijd angstig wegrent als er een auto aankomt: zij is bang dat zij nog moet betalen.

En waarom een ezel gewoon op de weg blijft staan als een auto voorbij wil: waarom zou hij aan de kant gaan, hij had toch betaald!

 Een verhaaltje uit het door mij geschreven kinderboek: ‘Tadijas?’

  

Weetjes, Ethiopië

Ethiopië heeft tijdens zijn bestaan als land meerdere vlaggen gekend. De huidige vlag met de kleuren groen, geel, rood en een blauwe schijf met symbool werd in 1996 aangenomen als nationale vlag. Sinds 1941 bestaat de vlag uit de kleuren, groen, geel en rood. De kleuren hebben een symbolische betekenis. Zo staat groen voor de vruchtbaarheid van het land, geel voor de liefde voor het vaderland en rood voor het bloed dat is vergoten voor het in stand houden van de onafhankelijkheid. 

Ethiopie is onderverdeeld in acht regio’s en drie bestuurlijk onafhankelijke steden. De regio’s zijn: Afar, Amhara, Benshagul-Gumuz, Gambela, Oromiya, Somali, Yedebub Biberoch Bihereseboch na Hizboch en Tigray. De regio’s zijn ingedeeld op etniciteit en hebben hun eigen regiovlag.

De drie zelfbestuurlijke steden zijn: Addis Ababa, Dire Dawa en Harar.

Het onderwijs in Ethiopië

Het onderwijs in Ethiopië is lang gekoppeld geweest aan de kerken. In de vorige eeuw heeft Menelik II en later ook keizer Haile Selassie al geprobeerd om het onderwijs onder de kerkelijke macht weg te halen. Een moeilijke klus want de kerk had ontzettend veel macht. Uiteindelijk zijn in 1975 alle scholen openbaar en nationaal geworden. Tot 2001 hebben er nog veel veranderingen plaats gevonden. De huidige regels zijn:

Het basisonderwijs duurt 8 jaar; vanaf 6 tot 14 jaar, en is gesplitst in twee delen van 4 jaar, grade (klas) 1 t/m 4 en grade 5 t/m 8). Aan het eind van de vierde klas volgt een nationaal examen en de leerlingen moeten ten minste een score van 50 procent behalen om door te kunnen naar grade 5. Aan het eind van grade 8 volgt het tweede examen; het Primary School Certificati-examen. Na deze 8 jaar basisonderwijs volgt 2 jaar algemeen voortgezet onderwijs. Aan het eind van deze grade legt men het 10th Grade Nationaal Examination af. Daarna kunnen de kinderen kiezen voor de 2 jarige algemene bovenbouw (voorbereiding tot hoger onderwijs) of voor het beroepsonderwijs. 
De Ethiopische overheid heeft de laatste jaren veel geïnvesteerd in het onderwijs. Maar ondanks de leerplicht is de deelname laag. Vooral op het platteland. Armoede speelt daarbij een grote rol. Kinderen hoeden vee, sprokkelen hout, passen op de jonge kinderen of werken op het land. Ook kan de afstand een probleem zijn. Veel kinderen beginnen pas op oudere leeftijd, of maken het basisonderwijs niet af. Ouders willen wel dat hun kind naar school gaat maar alleen de basisschool biedt nauwelijks meer inkomensmogelijkheden dan geen scholing, dus waarom? Het onderwijs in Ethiopië is gratis maar het uniform en schrijfbenodigdheden moeten wel zelf worden betaald. Gemiddeld zitten er 70 kinderen in een klas, maar klassen met 90 of 100 leerlingen zijn geen uitzondering. Op sommige plaatsen wordt bij toerbeurt les gegeven; ’s morgens een groep en ’s middags een andere groep. Een lesboek per vijf kinderen is normaal. Daarbij zijn er te weinig geschoolde leerkrachten. 

Gelukkig zijn er allerlei organisaties die hier en daar de helpende hand bieden en scholen bouwen, lesmateriaal verzorgen, leraren opleiden en blijven sponsoren. De Ethiopische regering heeft een meerjarenplan opgesteld om het onderwijs te verbeteren en wordt daarin gesteund door meerdere internationale donoren. Het plan is voornamelijk gericht op verbetering van de kwaliteit en de relevantie van het onderwijs door het aan te passen aan de behoeften van de kinderen. Hun dagelijkse levensomstandigheden kunnen worden verbeterd door meer aandacht voor kennis en vaardigheden. 

De kinderen op de nationale scholen dragen schooluniformen. De lessen beginnen steevast met het hijsen van de vlag en het volkslied.