Bahir Dar

Op de markt in Bahir Dar

Na onderhandelen met de moeder over de prijs van onze boodschappen kwam ineens dit leuke meisje tussen de volle zakken vandaan. Ze keek al vriendelijk en lief maar na het ‘vingerpopje’ straalde ze.

Bahir Dar

Ontmoeting bij de Tis Isat, waterval van de Blauwe Nijl

Als je aan een kind in Ethiopië vraagt wat hij/zij later wil worden dan hoor je steevast ‘teacher’ of ‘doctor’. Zo ook Martha. We hebben Martha in 2009. voor het eerst ontmoet. Gezellig en vooral serieus met haar gepraat over werkelijk van alles en nog wat. Ze was erg nieuwsgierig hoe alles in Nederland ging. We hebben het zelfs over de Nederlandse koeien gehad die in de wei lopen, altijd voedsel hebben en iedere dag gemolken worden. Ze bleef maar met haar hoofd schudden, dat zoiets bestond. Toen Lou vroeg aan haar wat ze later wilde worden kwam het antwoord snel ‘Teacher’. ‘Ik wil dat de kinderen goed onderwijs krijgen kwam er nog ernstig achteraan. ‘Goed plan’  gaf Lou als reactie. Weet je als je nu je studie voltooid hebt lijkt het je dan niet leuk om te reizen en te kijken hoe het in andere landen toegaat? Het bleef een lange tijd stil en toen kwam er een wijs antwoord: ‘Ik denk dat reizen leuk is maar ik kies om direct te gaan lesgeven; dat is veel belangrijker’!

In 2014 zochten we haar opnieuw op met de foto’s van 2009.  Ze was verrast over haar portret maar de foto waar ze helemaal op staat vond ze qoshasha, vies, lelijk. Waarom vroegen wij. Het ging voornamelijk over de  jurk; qemies yellum teroeno. De jurk was niet goed! We hebben opnieuw met haar gepraat, nog net zo wijs als toen al was haar beroepskeuze wel veranderd, ze wilde nu doctor worden.  

7

Het groepje kinderen waar mee ze op stap was wilde graag op de foto, oké, kan geregeld worden. Martha bleef zichzelf bewonderen op de foto en haar hoofd schudden over de jurk.

Bahir Dar en omgeving

De brug Tisoha Dildil

De oude stenen brug, Tisoha Dildil, overspant de nauwe kloof waardoor de Blauwe Nijl naar het zuiden stroomt. Hij is gebouwd in opdracht van de Portugezen (1619/1620), in de tijd van keizer Susneyos. Het was de eerste brug, in Ethiopië, die de oevers van de Blauwe Nijl met elkaar verbond.

4;

De oude brug brengt je naar Tis Isat, de prachtige waterval van de Blauwe Nijl. Het meisje, een van de vele kinderen, die kalebassen, mandjes en andere frutseltjes te koop aan bieden, wilde wel even poseren. 

6;

Bahir Dar en omgeving

Geraakt door een steen…Fragment uit mijn boek: Dink Nesh – Ethiopië, een belevenis

BOEK5

…Na de lunch gaan we richting Bahir Dar. We rijden al even en genieten zoals altijd van de prachtige omgeving als we opgeschrikt worden door een harde klap. Fekir is als de duivel zo snel en voordat wij het weten wat er gaande is, is hij de auto al uit. Hij rent achter een jongen aan. Als hij hem bijna heeft, verdwijnt de jongen heel slim in het maïsveld en wordt onzichtbaar voor Fekir. De auto is niet beschadigd, maar Fekir is ontzettend kwaad. Het stenen gooien lijkt wel een nationale sport geworden. Tijdens de vorige reis hebben we ook al met het verschijnsel te maken gehad. Fekir spreekt de voorbijgangers aan en vertelt wat er is gebeurd. Ogenschijnlijk zinloos, immers gebeurd is gebeurd, maar Fekir heeft voor zijn toehoorders een opvoedkundige boodschap. Hij vertelt ze wat er allemaal had kunnen gebeuren. De mensen hebben zelf vaak geen idee wat een schade een steen tegen een rijdende auto kan veroorzaken. Ze schudden allemaal meewarig hun hoofd, maar of het helpt? We staan zeker twintig minuten stil, terwijl de jongen waarschijnlijk bibberend en doodsbang in het maïsveld zit. Het vee van de knul loopt intussen zonder begeleiding rond. Dat is ook de bedoeling van Fekir. Hij zegt: “Die laat het stenen gooien voorlopig wel uit zijn hoofd”. Even later zien we het water van het Tanameer glinsteren…

 Het steenslingeren is een oude sport. De herders gebruiken de steenslinger om het vee bij elkaar te houden. Soms houden de jongens onderling competities. Opdringende honden worden ook met stenen verjaagd. Het voor de lol te gebruiken om auto’s en fietsen te bekogelen, (even proberen of ik hem kan raken) is enigszins uit de hand gelopen. Gelukkig pakken de chauffeurs het op en houden opvoedkundige praatjes! De laatste reizen (nov. 2010 en 2014) hebben we beide keren zeven weken gereden en geen last gehad van ‘rondvliegende’ stenen. Zal het langzaam doordringen…wie weet!