Op weg naar de Danakil

1

Op weg naar de Danakil, beladen met balen stro en geitenleren zakken gevuld met water.

1a

Soms gaat het even niet goed…’Let op, mijn lading’ lijkt deze dromedaris te zeggen!

6

Opnieuw laden en vastzetten…en dan weer verder!

Met twee auto’s naar de Danakil,een voor ons en een politieman, de ander voor de kokkin en vier soldaten

Danakil Hut en auto

Ons onderkomen in de Danakil

Danakil tent in hut

Zandstorm…de binnentent in de hut opgezet om enigszinds het zand te ontwijken

 

danakil keuken

De keuken

Danakil kok

De meegereisde kokkin, die voor heerlijke maaltijden zorgde…en niet alleen voor ons. Er werd menig hapje door de plaatselijke bevolking meegegeten. Lees meer over ons avontuur in de Danakil in mijn boek: Ethiopië, ongekend anders. Foto’s:©LPA

Danakil Depressie

 

Op de witte, glinsterende vlakte zijn Afar-mannen druk in de weer. Sinds mensenheugenis wordt hier zout gewonnen. De mannen hakken lijnen in de harde zoutlaag, daarna wrikken ze het zout met lange stevige stokken los. De ruwe blokken worden met kleine pikhouwelen op maat gemaakt (A3-formaat) en de randen worden netjes bijgewerkt. Daarna worden er stapels gemaakt, zodat ze per dromedaris vervoerd kunnen worden.

 

De dromedarissen mogen nog even rusten voordat ze beginnen aan de lange, zware reis  met 22 soms zelfs 24 zoutblokken op de rug. Foto’s:©LPA