Bedwants (1967)

(2) Daar stond ik dan, wat nu! Ethennisch dacht de oplossing gevonden te hebben en begon met haar grote teen ze dood te trappen. Ik rook een vreemde geur, amandelachtig, die sterker werd naarmate Ethennisch er meer dood maakte. De geur kwam van de bedwants, ook dit hoorde ik achteraf, ze verspreide de geur als verdediging. Het bed ging opnieuw omhoog en klapte opnieuw op de vloer, en daar kwam de volgende lading. De rillingen liepen over mijn rug, hier paste ik voor, daar ging ik s’nachts niet meer in. Ik zou in actie moeten komen. Aan Ethennisch vertelde ik dat ze de matras, kussens en dekens naar buiten moest brengen, en dat de lakens gewassen moesten worden.

Ethennisch

Ik zou ondertussen proberen om andere bedden te regelen. Ik stapte naar een gesetteld Nederlands gezin om te vragen waar ik moest zijn voor andere bedden. Ze waren zeer vriendelijk en het zou voor mij geregeld worden. Ik kon rustig naar huis gaan, het kwam allemaal goed. Na een uur of drie kwam er een grote forse Ethiopiër met, dit had je nooit kunnen bedenken, een klein busje D.D.T. in zijn hand. Dit zag ik natuurlijk niet zitten, maar hoe moest ik dat duidelijk maken. Ik heb Ethennisch er weer bijgehaald en haar uitgelegd dat ik geen D.D.T. wilde maar andere bedden, en niet van hout maar van staal.  Ondertussen had ik namelijk bedacht dat in staal geen ongedierte kon zitten. Na wat handen- en voetenwerk begrepen ze wat ik bedoelde, althans dat dacht ik. Om het staal aan te duiden had ik een vork uit de la gehaald. Na vele malen ‘ishshi, ishshi’( ja oké) gezegd te hebben verdween hij met zijn busje D.D.T. We waren al weer een paar uur verder toen er een grote truck voorreed, en daar stonden bedden op maar tot mijn verbazing weer houten bedden. Ondertussen hadden de bedienden die in de nabijheid werkten zich verzameld voor het huisje en er werd serieus en vooral veel gepraat. Volgens mij wist de een het nog beter dan de ander. In ieder geval een sensatie; een blanke met bedwants. Op de onderneming was ook een politiepost en de desbetreffende politieagent was er ook. Hij liep autoritair rond en zou het allemaal wel regelen. Ik wilde deze bedden niet en probeerde dit opnieuw duidelijk te maken. Iedereen bemoeide zich ermee, het was een gekakel van jewelste. Uiteindelijk ging de truck weer weg, naar ik hoopte om stalen bedden te halen. Nu ging het wat vlotter en na anderhalf uur stond de truck er weer, ditmaal met stalen bedden. De houten bedden werden weggehaald en de stalen naar binnen gebracht. Dit gebeurde onder luid ritmisch gezang en er werd door iedereen vrolijk gelachen, ja ook door mij. Het liefst was iedereen gezellig mee naar binnen gelopen maar daar stak Ethennisch een stokje voor. Achteraf een leuke en spannende vertoning op het moment zelf was het iets minder.

Voor de duidelijkheid, de bedden hebben we gesopt, de vloer met lijken en bloedvlekken stevig geschrobd en het beddengoed gewassen. ’s Nachts heb ik heerlijk geslapen!!!

Eén reactie op “Bedwants (1967)

  1. Meer verhalen over die tijd zijn te lezen in mijn boek:

    ‘Het land van de verbrande gezichten’

    Uitgever: Boekenplan, Maastricht

    ISBN: 978 90 71794 05 6 (Tweede druk 2007)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s